Op de zolder van Kasteel Grobbendonk woont een aristocratische ridder, Conrad d’Ursel. In elke hoek van de zolderkamer staan blinkende harnassen. De muren worden gesierd met levensgrote portretten van Conrads vader en wel honderden gouden spiegels. Een constante lavendelgeur vult de ruimte. Meestal vind je Conrad voor een van de spiegels, zichzelf bewonderend in een nieuw harnas. De gedachte dat zo’n harnas eigenlijk gemaakt is om te vechten, besmeurd met bloed en modder, vindt Conrad echt ondraaglijk.
Voluit heet hij Conrad Albert Charles Alexander d’Ursel, maar iedereen noemt hem Connie. De schildknapen noemen hem stiekem ‘Connie komen’ wanneer hij weer een oefengevecht op de binnenplaats heeft gemist. Connie vecht namelijk niet graag. Hoewel hij weet dat ridderlijke plichten erbij horen, krijgt hij er geen energie van. Zolang hij dit niet hardop zegt, kan hij zijn vader (en zichzelf) niet teleurstellen.
In zijn vrije tijd, wat eigenlijk het grootste deel van de dag is, is Connie muzikant. Hij noemt zichzelf een ridder-bard, hoewel hij beter met een harp is dan met een zwaard. Onlangs sneed hij zich nog lelijk aan een zwaard. Zijn harp gaat overal mee naartoe. Als zijn hart wordt gebroken door een deerne, hoor je hem urenlang klaagzangen componeren op een rots in het bos. Op diezelfde plek oefent hij, wanneer hij in een betere gemoedstoestand verkeert, zijn zwaardkunsten. Bever Bas betrapte hem ooit met een bubbelzwaard in plaats van een ijzeren, maar moest beloven dit aan niemand te vertellen. Connie kon het risico toch niet nemen zijn nieuwe fluwelen jas te scheuren?
Met zijn hymnes hoopt Connie ooit de aristocratie te veroveren. Leysa en Emma vormen zijn vaste testpubliek. Hoewel Emma hem wat te flamboyant vindt, geniet ze stiekem van het privilege. Zodra je zijn ridderlijke façade doorprikt, zie je de romantische ziel die Connie echt is. Hij is bovenal een goedzak, maar wel een beetje vol van zichzelf. Wat anderen over hem denken? Daar heeft hij eigenlijk nog nooit over nagedacht.
